Op 24 augustus 2010 kwam de jury van Key Colours samen.
De jury bestond uit:
- Karolien Mondelaers, schepen van cultuur van de stad Hasselt
- Philippe Werck, uitgever bij Clavis Uitgeverij
- Mark Janssen, kinderboekillustrator
- Evi de Coster, art director bij het magazine Knack Weekend
- Truusje Vrooland, kinderboekrecensente
Voor deze achtste editie van de Prijs van de Stad Hasselt moest de jury zich buigen over 323 inzendingen. Weer kwamen de inzendingen uit heel wat landen: er was natuurlijk werk uit België, maar ook uit Nederland, Italië, Hongarije, en zelfs uit de USA.
In een eerste selectie, die uitsluitend op de kwaliteit van de illustraties is gebaseerd, werden zestig inzendingen gekozen voor een grondigere evaluatie. Daaruit volgde met eensgezindheid van de jury een lijst van zeven genomineerden.
De jury kwam eensgezind tot de volgende nominatielijst:
De jury bestond uit:
- Karolien Mondelaers, schepen van cultuur van de stad Hasselt
- Philippe Werck, uitgever bij Clavis Uitgeverij
- Mark Janssen, kinderboekillustrator
- Evi de Coster, art director bij het magazine Knack Weekend
- Truusje Vrooland, kinderboekrecensente
Voor deze achtste editie van de Prijs van de Stad Hasselt moest de jury zich buigen over 323 inzendingen. Weer kwamen de inzendingen uit heel wat landen: er was natuurlijk werk uit België, maar ook uit Nederland, Italië, Hongarije, en zelfs uit de USA.
In een eerste selectie, die uitsluitend op de kwaliteit van de illustraties is gebaseerd, werden zestig inzendingen gekozen voor een grondigere evaluatie. Daaruit volgde met eensgezindheid van de jury een lijst van zeven genomineerden.
De jury kwam eensgezind tot de volgende nominatielijst:
DE JURY KWAM TOT DE VOLGENDE NOMINATIELIJST
Inzending nummer 2
Machine à Vie
François Pralat uit Orléans (Frankrijk)
In dit boek fantaseert een meisje over de levensmachine van haar papa, die net naar de hemel vertrokken is. Iedereen gaat naar de hemel volgens hem. Maar om in de hemel te raken, heb je een levensmachine nodig. Papa heeft vast en zeker zelf zo’n machine gemaakt. Met zijn lievelingssofa erin, zodat hij comfortabel zit. En omdat hij een echte lekkerbek is, zit er ook een ijskast in de machine. En een mandje voor de hond.
Sterk thema: het overlijden van papa. De lezer komt te weten wat het hoofdpersonage in het leven van zijn papa betekende en hoe die met zijn leven een machine maakte, waarmee hij nu naar de hemel is vertrokken. Het personage leidt ons door het leven van papa, en staat vooral stil bij alles wat enige betekenis heeft gehad: de kapotte apparaten, zijn stoel, zijn liefde voor eten en zijn hond.
Grafisch zijn de beelden mooi; speels en tegelijk met een grote symboliek. Maar er ontbreekt duidelijk een verhaallijn. Het gaat eerder om een bezinning, een bedenking over hoe papa was en hoe het nu met hem zou zijn. Het hoofdpersonage is lelijk, lijkt veel te oud en laat geen emoties zien
Inzending nummer 91 Red Balloon in the Losthing City
Samira Zamari uit San Antonio Texas (USA)
In de Verloren Stad komen alle verloren voorwerpen samen. Wanneer iemand op zoek is naar zijn verloren voorwerp, brengt meneer Hodgepodge het met zijn auto terug. In de Verloren Stad woont al jaren een rode ballon. De rode ballon hoopt elke dag dat hij weer naar huis mag, maar blijkbaar is niemand op zoek naar hem. Op een dag begeeft de auto van meneer Hodgepodge het, waardoor de verloren voorwerpen niet meer teruggebracht kunnen worden. De rode ballon is nu nog droeviger, zo zal hij zeker nooit naar huis kunnen …
Zeer leuk idee om het verhaal van verliezen en verloren voorwerpen te vertellen vanuit het perspectief van de verloren voorwerpen. En in dit geval vanuit het perspectief van een rode ballon. Alle voorwerpen worden snel weer opgehaald door hun eigenaar. Maar een ballon, daar zoekt niemand meer naar. Gebrek aan liefde en aandacht is dan ook het thema van dit boek. Maar het probleem wordt niet echt opgelost. De ballon krijgt wel een nieuwe taak in het leven, door samen met alle andere ballons de terugbrengbus te mogen dragen.
Mooie, gedetailleerde beelden. De beelden waarin alle voorwerpen de belangrijkste rol spelen zijn nogal naïef, maar door de details en uitwerking zijn het toch erg aantrekkelijke beelden.
Het geheel komt niet helemaal tot leven, vermoedelijk door de keuze van het personage. Ook heeft het verhaal geen bevredigend slot.
Inzending nummer 130 Drawings On the Run
Elena Prokhorova uit Rome (Italië)
Kate ziet in een winkeltje een ongelooflijk mooie doos met kleurpotloden. Die wil ze hebben! Ze mag de doos één dag lenen. Als ze thuis is, tekent ze een heks en een bezemsteel. Maar de heks vliegt ineens weg uit haar blad. Wat moet Kate nu doen? Ze tekent snel een speurhond om de heks te zoeken, maar ook dat gaat mis … Alles wat Kate tekent wordt levend!
De fantasie om tekeningen tot leven te wekken prikkelt elk kind. Ook het consequent volhouden van deze fantasie en het dromerig overbrengen in de beelden is erg mooi. De beelden zijn klassiek, met oog voor detail. Maar ze zijn niet vernieuwend en ook het personage van Kate komt niet echt tot leven.
Inzending nummer 168 Cricket on the Moon
Krisztina Maros uit Dunaharaszti (Hongarije)
Op een dag speelde een krekeljongen een wondermooi lied. Het lied vloog langs de bloemenvelden en de vlinders dansten op de maat. Het lied van de krekeljongen raakte ook een krekelmeisje recht in haar hart. De krekeljongen en het krekelmeisje wilden voor altijd samen zijn, maar dat ging niet zomaar. Enkel de krekeljongen die viool kan spelen op de maan, mag voor eeuwig bij haar blijven. De verliefde krekeljongen gaat dus op pad en probeert de maan te bereiken …
Een mooi klassiek verhaal. Goed geconstrueerd en met een elegante finale. De beelden zijn ook klassiek, maar hebben de juiste sfeer. De collage van geschilderde vlakken is heel geslaagd. Hoogtepunt is natuurlijk de krekel op de maan. Maar de tinten zijn een beetje somber en de kleuren wat vuil. De personages missen de lieflijkheid die ze wel in het verhaal meekrijgen, mogelijk door hun toch scherpe aflijning en vormen.
Inzending nummer 278 Wat doet Kobe in die doos?
Axel Janssens uit Diest (België)
Leopold laat vol trots zijn nieuwe fiets zien aan zijn klasgenootjes. Maar hij kijkt niet goed uit en rijdt pardoes tegen een doos aan. Maar het is niet zomaar een doos. In die doos zit Kobe. De doos verandert in een snelle auto, een krachtige luchtballon, een lekker warme hut en daarna zelfs in een mooie boot. Alle klasgenootjes springen in de doos en gaan mee op avontuur met Kobe. Maar wat gebeurt er met Leopold?
Dit prentenboek bestaat uit foto’s. Op de foto’s staan de beelden in plasticine en klei en alle andere materialen die de kunstenaar gebruikt heeft om de taferelen in beeld te brengen.
Leuk verhaal met veel fantasie. Het spelen met eenvoudige voorwerpen, zoals een doos, gemengd met een portie fantasie, zorgt voor rijkdom in het leven. De vergelijking met de rode fiets is een beetje karikaturaal voorgesteld en dat zijn de beelden ook. Het is zeker in dit geval niet nodig om de personages aan overacting te laten doen.
Inzending nummer 191 Evelina verde mela
Mara Dompé, Annalisa Sanmartino and Guila Torelli uit Turin (Italië)
Elke avond nemen neushoorns hun hoorn van hun neus zodat ze makkelijker kunnen slapen.
’s Morgens zetten ze weer een nieuwe hoorn op hun neus. Voor elke dag hebben de neushoorns een andere kleur hoorn. Ook Evelina. Maar vandaag vindt ze haar rode hoorn niet. Het is al laat en ze heeft niet veel tijd. Daarom besluit ze om snel haar appelgroene hoorn op te zetten. Maar wat zullen de andere neushoorns hiervan zeggen? Want zij dragen vandaag natuurlijk allemaal hun rode hoorn.
Een kleurrijk boek met een mooie beeldtaal. Speels en tegelijk educatief. Het verhaaleinde is niet erg sterk en lost het probleem niet op. Dat maakt het geheel wat oppervlakkig, ook in de beeldtaal.
Inzending nummer 293 Wroooaaaaah!
Elsbeth de Ruiter uit Utrecht (Nederland)
Papa gaat met Teuntje naar de dierentuin. Daar ligt de leeuw lekker lui te wezen. Maar Teuntje wil dat de leeuw iets doet. Rennen. Of brullen. Of andere dieren opeten. Hij daagt de leeuw uit, kietelt hem in zijn manen, tot plots… Wroooaaaaah!
De verhaallijn is erg dun. Het is eerder een statement, een grap, dan een echt verhaal. De tekeningen hebben niet veel achtergrond nodig omdat ze op zich al sterk genoeg zijn. Allerlei anekdotische details verrijken de beelden. Door deze techniek is er wel een zekere afstandelijkheid. Dat was misschien precies de bedoeling
