Op 29 augustus 2008 kwam de jury van de Prijs van de Stad Hasselt samen.
De jury bestond uit:
Lieve Pollet, schepen van cultuur van de stad Hasselt
Philippe Werck, uitgever bij Clavis Uitgeverij
Liesbet Slegers, kinderboekillustrator
Lieve Claeys, kinderboekrecensent
Toin Duijx, docent jeugdliteratuur
Voor deze zevende editie van de Prijs van de Stad Hasselt moest de jury zich buigen over 292 inzendingen. Weer kwamen de inzendingen uit heel wat landen: er was werk uit België natuurlijk, maar ook uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Italië en zelfs Japan.
De jury heeft twee erg uiteenlopende gedachten bij de eerste beoordeling van de inzendingen. Bij sommige inzendingen vroeg de jury zich af of de deelnemer de opdracht wel had begrepen: alleen maar schetsen of kopieën, slordig werk in zijn geheel of werkelijk beneden alle niveau. De jury had dan ook geen probleem om deze inzendingen meteen te elimineren.
Daarnaast echter was de jury het ook bijna unaniem eens over de werken die wel met veel zorg, soms met grote professionaliteit en vakkundigheid werden gepresenteerd. Echt verbaasd over de grote vernieuwing waren de juryleden zeker niet. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat deze jury al zoveel heeft gezien en beoordeeld, dat nog echt origineel of vernieuwend zijn erg moeilijk is. Maar dat hoeft ook niet. Origineel is vaak synoniem met wereldvreemd, anders en nog vaker helemaal niet kindvriendelijk. Kunst om de kunst. En daar gaat het in deze competitie niet om. Illustreren is een toegepaste grafische kunst. Toegepast wil in deze zeggen dat het een doel moet dienen: kinderen boeien en een verhaal vormgeven dat aangepast is aan hun leefwereld. Meteen wordt er anders gekeken naar de ingezonden werken.
Enkele opvallende vaststellingen in deze wedstrijd: in vele illustraties is gebruik gemaakt van de collagetechniek, met krantenpapier als collagemateriaal. Een tweede vaststelling is dat olifanten in veel verhalen een belangrijke rol spelen. Bij elke editie is er wel een dier dat op de voorgrond treedt, ditmaal dus de olifant.
De jury bestond uit:
Lieve Pollet, schepen van cultuur van de stad Hasselt
Philippe Werck, uitgever bij Clavis Uitgeverij
Liesbet Slegers, kinderboekillustrator
Lieve Claeys, kinderboekrecensent
Toin Duijx, docent jeugdliteratuur
Voor deze zevende editie van de Prijs van de Stad Hasselt moest de jury zich buigen over 292 inzendingen. Weer kwamen de inzendingen uit heel wat landen: er was werk uit België natuurlijk, maar ook uit Nederland, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Italië en zelfs Japan.
De jury heeft twee erg uiteenlopende gedachten bij de eerste beoordeling van de inzendingen. Bij sommige inzendingen vroeg de jury zich af of de deelnemer de opdracht wel had begrepen: alleen maar schetsen of kopieën, slordig werk in zijn geheel of werkelijk beneden alle niveau. De jury had dan ook geen probleem om deze inzendingen meteen te elimineren.
Daarnaast echter was de jury het ook bijna unaniem eens over de werken die wel met veel zorg, soms met grote professionaliteit en vakkundigheid werden gepresenteerd. Echt verbaasd over de grote vernieuwing waren de juryleden zeker niet. Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat deze jury al zoveel heeft gezien en beoordeeld, dat nog echt origineel of vernieuwend zijn erg moeilijk is. Maar dat hoeft ook niet. Origineel is vaak synoniem met wereldvreemd, anders en nog vaker helemaal niet kindvriendelijk. Kunst om de kunst. En daar gaat het in deze competitie niet om. Illustreren is een toegepaste grafische kunst. Toegepast wil in deze zeggen dat het een doel moet dienen: kinderen boeien en een verhaal vormgeven dat aangepast is aan hun leefwereld. Meteen wordt er anders gekeken naar de ingezonden werken.
Enkele opvallende vaststellingen in deze wedstrijd: in vele illustraties is gebruik gemaakt van de collagetechniek, met krantenpapier als collagemateriaal. Een tweede vaststelling is dat olifanten in veel verhalen een belangrijke rol spelen. Bij elke editie is er wel een dier dat op de voorgrond treedt, ditmaal dus de olifant.
DE JURY KWAM TOT DE VOLGENDE NOMINATIELIJST
Der kleine Junge der immer auf seine Füsse guckt
van Monika Mura uit Düsseldorf (Duitsland)
Een kleine jongen is altijd droevig en kijkt naar zijn schoenen. Iedereen probeert hem op te vrolijken, maar eenvoudig is dat niet. Hij kijkt naar zijn schoenen als hij kersenpitten heeft ingeslikt, als hij bang is voor het onweer, als hij een slecht schoolrapport krijgt … Hij wordt echter weer helemaal vrolijk als hij mama ziet. Nu kan hem niets meer overkomen.
Een verhaal over bang zijn dat herkenbaar zal zijn voor veel kinderen.
De stijl is ongewoon, met eenvoudige lijnen en kleurgebruik. Het personage is niet toegankelijk, wat gesymboliseerd wordt door de gesloten ogen van het figuurtje, en toch roept het onze emotie op. Een bijzondere inzending. De illustraties zijn een combinatie van eenvoudige gekleurde lijnen en collage. Deels weer geïllustreerd en verknipt, deels eenvoudige kleurvlakken. De beelden hebben een bijzondere kracht in hun directe eenvoud. Misschien missen we een beetje de aansluiting met de psyche van een kind.
Tanneke en de kikkerprins
van An Leysen uit Eindhout (België)
Tanneke Toverheks kust in een onbewaakt ogenblik een kikker en warempel, de kikker wordt een prins. Maar de prins wil niet met een heks trouwen. Tanneke moet dus een prinses worden om het hart van de prins te veroveren. Dat is niet zo eenvoudig. Misschien beter een heksje blijven en geen kikkers meer kussen.
Een vrolijk verhaal, niet echt origineel, maar een leuke variant op het sprookje.
De illustraties hebben ook dat vrolijke: heksen in alle maten en vormen, vliegend en toverend. De techniek is niet altijd perfect en soms een beetje slordig, met name in de kleurgeving, maar op een of andere manier past het wel bij dit heksenverhaal. Het kleurgebruik is fris, de compositie is soms sterk, soms ook heel gewoon. Ook hier stoort een zekere slordigheid. Bijzonder origineel zijn de tekeningen op de linkerpagina’s, zogezegd van een kinderhand. Er is met dit verhaal en deze leuke heksen zeker meer te doen.
Rob vaart naar de maan
van Ducaneo Telgado uit Hasselt (België)
Rob wil naar de maan met een boot. Niemand gelooft dat dit kan. Maar in Robs fantasie kan het wel. Als de zon laag aan de hemel staat en zijn schaduw heel lang wordt, dan moet het lukken.
Absoluut een fantasieverhaal, vermoedelijk niet begrijpelijk voor alle kinderen. Net als Rob hebben ook zij veel fantasie nodig om in het verhaal te stappen. De beelden zijn dromerig in zachtblauwe tinten en met een personage dat zo uit je dromen kan zijn weggelopen. De beelden die we zagen, zijn een beetje eentonig, maar stralen tegelijk zo veel sfeer uit dat ze op deze nominatielijst niet mogen ontbreken. Ze trekken meteen de aandacht door het zachte kleurpalet en de droom die ze uitstralen. Gestuurd talent en een sterker script kunnen deze illustrator zeker verder helpen.
De schoorsteenveger
van Kristine Baeck uit Temse (België)
Vogel houdt van muziek. Hij vliegt er dan ook naartoe. De muziek komt, door de schoorsteen, uit het huis waar oma woont. Oma zingt altijd als ze poetst. Ze houdt van poetsen. Zo valt Vogel in de kachel en hij zorgt ervoor dat het hele huis van oma onder het roet komt te zitten. Oma bevrijdt Vogel en moet natuurlijk weer poetsen, wat ze niet erg vindt.
Een eenvoudig verhaal. De beelden zijn dynamisch, met in stevig zwart omlijnde beelden, een soepele vormgeving en een mooi kleurgebruik. De standpunten van de illustrator zijn origineel. De illustrator vliegt letterlijk met de vogel mee. Misschien is het verhaal toch wat te dun en is de herkenbaarheid voor kinderen niet voldoende aanwezig. Er is duidelijk wel een gevoel voor humor. De stijl is niet echt origineel, maar wel technisch goed uitgevoerd.
Zeig mir wie man fliegt
van Dieter Konsek uit Wilhelmsdorf (Duitsland)
Een olifantenjong wil weten of olifanten kunnen vliegen. Zijn moeder zegt dat olifanten met de voeten vast op de grond staan en daar veel nuttige dingen kunnen doen, maar de kleine olifant wil zo graag vliegen. Hij vraagt hulp bij de vlinder, de veer, de donderwolk, de vleermuis. Iedereen wil wel helpen, maar vliegen is niet zo eenvoudig. De kleine olifant is verdrietig, maar dan komen zijn vrienden hem te hulp.
Een verhaal over dromen en het vervullen van dromen. De plot is niet spectaculair, maar ook niet gekunsteld. Een klassiek stramien, maar een warm verhaal dat zeker veel kinderen zal aanspreken.
De stijl van illustreren is klassiek en direct. De personages hebben veel emotie en zullen meteen tot de verbeelding van kinderen van alle leeftijden spreken. Zacht pastel, dat door juist gebruik toch voor levendige kleuren zorgt. Een mooie balans van verhaal en illustraties. Deze illustrator is in staat om personages tot leven te wekken.
Franz ohne Schwanz
van Eva Schatz en Susanne Strasser uit München (Duitsland)
Op een dag wordt de hond Franz wakker zonder staart. Natuurlijk is hij ongelukkig en gaat hij op zoek naar zijn staart. Hij ontmoet iedereen uit zijn omgeving, vreemde en gewone personages. Uiteindelijk vindt hij een nieuwe staart, die niet helemaal past, maar hij is er toch tevreden mee.
Een leuke hond, een dashond. In originele beelden worden de personages getoond. Het verhaal is erg zwak, maar de beelden maken heel veel goed. Ze zullen de fantasie zeker aanwakkeren en kinderen aanzetten om gelijkaardige verhalen te verzinnen. Een mooie gecombineerde techniek. Collage en verf geven een goed kleurenpalet en geslaagde combinaties. De compositie is fris en dynamisch. Een illustrator die met een sterk verhaal zeker mooie boeken kan realiseren.
Luna-Lae
van Annabel Lammers en Michael Bamber uit Heiden (Duitsland)
Kosimo Karfunkel heeft zeven zonen en één dochter, Luna-Lae. Haar broers zorgen elke nacht voor de maan, ze poetsen en controleren de kraters. Luna-Lae wil ook naar de maan, maar haar vader zegt dat dat mannenwerk is. Op een nacht komt er een komeet voorbij en raakt de maan de zee. Nu is het tijd voor Luna-Lae om de maan te bezoeken.
Een sprookjesverhaal, een droom, het verlangen naar de maan. Dit is een regelmatig terugkerend thema in kinderboeken en dus niet echt origineel. De beelden zijn surrealistisch, met heel veel sfeer. De maan, de nacht, beelden in voornamelijk blauw, zwart en wit, de kleuren van de nacht, maar misschien niet helemaal aan kinderen besteed. Veel details, klassieke maar mooie composities en een erg keurige technische uitvoering sieren dit werk.
Un monde à moi
van Barbara Ortelli uit Caneggio (Zwitserland)
Nina is een meisje met lange vlechten, omdat mama dat zo wil. Haar vriend Hugo is een leuke hond met lange oren. Op een dag spelen ze samen in de tuin als Nina in een mooie droom verzeild raakt. Vreemde circuspersonages ontmoet ze op haar tocht: een blauwe olifant, meneer ‘Mercijevousenprie’, vreemde dikke mannen en een naaister. Als ze honger heeft, eet ze vlinders en bloemen. En dan wordt ze wakker en komt mama naar de tuin.
Een droom, geïllustreerd in een dromerige sfeer, veel ruimte voor fantasie en toch zeer veel detail. Elk beeld is een schilderij, in detail ontstaan in het hoofd van de illustrator. Mooie geraffineerde composities, een prachtig kleurenpalet. Deze illustraties halen een erg hoog niveau. Misschien zijn ze wel te hoog gegrepen voor een doorsneekind. Het verhaal is een droom, een opeenvolging van beelden. Structuur, spanningsboog en plot ontbreken, wat natuurlijk ontzettend jammer is.
Hartenelsje
van Gudrun Makelberge en Gary De Weerdt uit Mechelen (België)
Hartenelsje houdt van mensen en dieren. Vogeltjes, oude dametjes, vissen en een kat hebben een plek in haar hart. Wie leeft met een groot hart, ontmoet mooie mensen en dingen. Maar het aantal personages in haar hart wordt te veel. Iedereen moet weer vrij. Hartenelsje roept mama. In mama’s hart heeft Elsje altijd een plaats.
Een mooi verhaal over liefde en groothartigheid. Misschien is het te beschouwelijk en niet verhalend genoeg om jonge kinderen te boeien. De beelden zijn fascinerend. De illustrator koos voor collage voor decor en details en plaatste daarin in lijntekening zonder kleur de personages. Hartenelsje is een bijzondere figuur, grafisch mooi weergegeven, maar niet meteen emotie oproepend, ook al gaat dit verhaal over de liefde. Ook de kleurenkeuze is eerder somber en eentonig. Toch fascineren deze beelden in hun directheid én hun complexiteit.
